bir kez daha anladım yokluğunu,
eve karnım aç geldiğimde,
soğuk tek nefesli, dört duvardan ibaret,
sensiz eve.
artık her kapıyı açtığımda seni uyurken öpemeyeceğim,
dönüp hoş geldin demeni,
karnın aç mı oğlum demeni duyamayacağım.
ablamın senin için açtığı ara pencereden aldım bugünde yemeği,
oturup sobanın yanında yemeğe çalıştım,
durdum önce ağlayacak gibi oldum,
yetimler gibi, öksüzler gibiydim, Öyleydim oysa
görseydin halimi kahrolurdun anne.
hep derdin ki yeter oğlum ben yaşlandım,
artık al şöyle fidan gibi bir kız o dönsün etrafında,
yoruldum mürivetini göreyim ölmeden..
olmadı anne, ne yazık ki olmadı..
hep yanlış insanlar çıktı karşıma,
bir dileğini bile yerine getiremedim, özür dilerim anne.
14 evlat doğurdun,
38 yaşında dul kaldın, bir kez olsun düşünmedin evlenmeyi,
zaten vaktin mi vardı ki uğraşmaktan bizle.
bir arada tutmaktı tek dileğin evlatlarını
ne zaman bir kavga çıksa evde bayılırdın,
ağlardın, fenalaşırdın bir şey olacak diye birimize,
seni az üzmedik, özür dileriz anne.
Şimdi hatırlıyorum,
toprağa koyarken bembeyaz,
melek gibi bedenini,
genç kızlık saçlarını, kıpkızıl
bembeyaz ayaklarının bağını açıp,
yanı başına sermek tarumar saçlarını,
ne de çok istemiştim o an,
Üstümüze toprağı örtseler diye,
yemeklerde hep aç kalkardın,
bir yavan ekmeği ağzına götürüp,
dalardın düşüncelere.
kızardım sana,
ben tokum derdin, ne de güzel yalan söylerdin,
maksadın aç kalmak değil doyurmaktı evlatlarını, hep bilirdim.
kim bilir aklından neler geçerdi söylemezdin anne.
arada bir ablamlar la dertleşiriz,
sorarız birbirimize,
ne hissediyorsun yokluğunda diye,
herkes dertli, herkes kırılgan
dokunsak ağlayacağız birbirimize.
bir kez daha anladım,
sensizlik yoklukmuş anne,
yokluklar içinde bıraktın bizi,
sırf bunun için sana kızgınım anne,
geceler uyanırdım bazen, hep namazda görürdüm seni,
oturmuş uyuya kalmış,
elinde tespih iki büklüm boynun.
kıyamazdım sana üzülürdüm anne.
Şimdi durup durup kendimi dinliyorum,
bazen bir film izlerken,
bazen olmadık bir anda aklıma düşüyorsun,
İnsanlardan kaçıyorum, gözlerimi görmesinler diye.
bana kızışların geliyor hep aklıma,
sabahları beni uyandırmak için ettiğin diller,
hakkımı helal etmem seni derdin, kalkmazsan,
acaba gerçek miydi söylediğin,
hakkını helal etmedin mi?
etmedin mi anne,
devam edecek. yaşadığım sürece.
10.12.2005
saat: yokluğunun akşam vakti
ertuğrul bayam
|
|
Yorum Yazılmamış... |
Sponsor Bağlantılar |
|
Ana Sayfa
